Jeżeli jesteśmy rodzicami dziecka rozmiłowanego w różnego rodzaju grach, winniśmy mieć świadomość, że są gry dobre, rozwijające szybkość reakcji, skojarzeń, ale są również takie, które będą wyzwalały agresję, zaburzą pojmowanie świata realnego, upośledzą wyobraźnię dziecka. Podobnie jak dzieciom, również i dorosłym należy pomóc wyznaczyć granicę rozsądnego zaangażowania w gry.
Jak Wy radzicie sobie z tymi problemami, czy również według Was gry mogą być niebezpieczne?
„Sieciówki” to największe pożeracze czasu, a zarazem gigantyczny dochód dla wytwórni gier. Każdy, kto zaczyna w nie grać powinien się wystrzegać nadmiernego zaangażowania w świat wirtualny.
Gry sieciowe, to z reguły jednorazowy wydatek w postaci zakupu gry. Jednak poprzez wcielelenie w czas rzeczywisty(realni przeciwnicy w sieci, więc i nieprzewidywalność strategii wrogów) stają się niezwykle wciągające, i zachęcają do kupna kolejnych, zwłaszcza, gdy mamy do czynienia z sagą, czyli wieloczęściową grą.
Olbrzymi kłopot stanowią również gry przeglądarkowe, których reklamy każdy z nas na pewno widział w internecie. Te gry polegają na wykonywaniu zadań zwykle przez 10min./jedno. Każda gra ma ogranicznik takich 10-minutówek, lecz gdy zakupimy konto premium(płatne), umożliwia nam ono dostęp do wielu nowych opcji i ułatwień w grze, ponad to są kolejnym sposobem zarobku dla właścicieli serwerów. Takie konto można wykupić na okres najczęściej jednego miesiąca, wydatek jest niewielki, jednak gdy użytkownik posiada takie konta na wielu serwerach, suma wydana na ich utrzymanie może być ogromna. Uzależnienie łączy się ze swojego rodzaju hazardem. Wydawane pieniądze nie zawsze przekładają się na pewność wyższego miejsca w rankingach, a jej brak prowadzi do frustracji i wydłużania czasu przeznaczanego na grę, by dogonić przeciwników. Z pozoru łatwa i przyjemna gra, z czasem stają się znacznie trudniejsze, a i współgracze miej przychylni.
Gry przeglądrkowe jednak mają jedną poważną wadę – są często monotonne, zadania się powtarzają, tak więc często sam gracz dochodzi do wniosku, że nie warto kontynuować gry. Jednak nie zawsze tak jest. Często konieczna jest intgerencja z zewnątrz. Trzeba uważnie obserwować gracza, rozmawiać z nim, pokazać mu, że rzeczywistość też ma wiele do zaoferowania.
Każdy miał kontakt z jakąś grą komputerową, niekoniecznie musiał grać ale chociażby widział na jakiej zasadzie to działa. Istnieją turnieje gier komputerowych, gdzie fani stają w szranki i walczą o tytuł najlepszego. Dla niektórych to nie ma najmniejszego sensu, ale dla fana jakiejś gry byłoby czymś wspaniałym, stanąć na podium takiego turnieju, ze świadomością „jestem najlepszy”. W życiu codziennym spotykamy się z innymi problemami zw. z grami komputerowymi, mianowicie, kiedy należy przestać grać. Gdy fan gry kupuje płytę z daną grą, nie może doczekać się końca instalacji oraz rozpoczęcia rozgrywki swoją postacią. W tej właśnie chwili świat rzeczywisty przestaje istnieć, gra przenosi nas w wirtualną rzeczywistość, gdzie naszym celem jest przeży,ć lub zdobyć kolejny poziom aby stać się lepszym. Po kilku godzinach gry, gdy już żołądek upomina się o posiłek, a nasza fizjologia alarmuje o konieczności skorzystania z toalety, powstaje problem, „musze przestać grać” – tylko kiedy, po kolejnej planszy czy poziomie? Kiedy znajdę czas na sen? Przestajemy nad tym panować.
Osoba która gra nie ma świadomości, że to może być problem, który wpłynie na całe jej życie. Radość z gry odcina gracza od rzeczywistości tak bardzo, że przestaje liczyć się cokolwiek innego.
Pytanie brzmi - jak pomóc osobie, która nie ma świadomości, iż problem istnieje. Pomoc należy zawsze rozpocząć od uświadomienia osobie uzależnionej, co złego się z nią dzieje. Kolejnym etapem, jest próba ograniczenie ilości czasu poświęcanego na grę. Nie powinno robić się tego radykalnie. Należy wspierać daną osobę, aby nie pozostała sama z problemem, bo on powróci ze zdwojoną siłą.
Walka z uzależnieniem od gier kompurerowych jest wyjątkowo trudna, gdyż dostęp do nich jest tak łatwy, że aby przestać, trzeba mieć naprawde silną wole. Trzeba pamiętać że to, co daje nam satysfakcję i pozwala się dobrze bawić, może być także bardzo niebezpieczne. Gry winny być alternatywną zabawą, a nie pryzmatem przez który patrzymy a rzeczywistość.
Niewiele osób miało styczność z tego rodzaju grami. Lecz Ci, któży już w nie grali często zatraciali się bardzo mocno. Tego rodzju gry nazywa się grami wyobraźni, ponieważ tylko od niej zależy „grafika” czy „grywalność”. Gra się na zasadach zawartych w książkach. Najbardziej znane tego typu gry to „D&D” i „Warhammer”. Czas gry nie ma ograniczeń i to jest ich największy problem, wspólna zabawa może trwać nawet dobę. Możliwość wcielenia się w jakąś postać pozwala ludziom oderwaniać się od rzeczywistości i stać się bohaterem zdobywającym sławę w świecie Elfów, Krasnoludów i Czarodzieji.
Nie są to gry tak niebezpieczne jak np. komputerowe. Miejsza liczba ludzi się nimi fascynuje, więc i zagrożenie jest miejsze, lecz gdy już się człowiek od nich uzależni to potrafi:
- wydawać na nie dużo pieniędzy;
- nie jeść i nie spać bardzo długo;
- nie zwracać uwagi na osoby ‘nie w klimacie’, czyli nie interesujące się tego rodzaju grami.
Trudno jest się wyrwać z takiago uzależnienia, ponieważ zaangażowanie wynika głównie z więzi między graczami, jedna osoba napędza drugą i człowiek poświęca grze coraz więcej czasu.
Najskuteczniejszym sposobem na oderwanie się od gier fabularnych jest utrata kontaktu z współgraczami lub silna wola i chęć zaprzestania gry.
Gry RPG potrafią cieszyć nawet największych sceptyków życia codziennego, każdemu mogą dać satysfakcję z przenoszenia się do innego, niekiedy lepszego świata, lecz bardzo łatwo wpaść w sidła kolejnego pochłaniacza ludzkiego czasu.
Każdy z nas miał kiedyś styczność z kartami, nie każdy je polubił, niektóży wręcz odwrotnie. Lecz są i tacy, co karty polubili aż za bardzo. Z reguły problem zaczyna się od gry ze znajomymi na jakiejś imprezie, często przy alkoholu. Z czasem rodzi się pokusa gry na pieniądze, początkowo są to małe stawki, jednak niestety na takich się nie zawsze kończy. Granie na pieniądze szybko przeradza się w hazard. Chęć zwycięstwa staje się coraz silniejsza, hazardzista zapomina o rodzinie, pracy, nie zdaje sobie sprawy z tego, ile traci pieniędzy. Następstwem nałogowego grania są długi, w które gracz popada, chęć gry staje się coraz większa, gdyż gracz chce odzyskać to, co stracił. Powstaje błędne koło.
Czynniki wpływające na gracza:
- alkohol, narkotyki;
- rywalizacja, adrenalina;
- chęć tzw. „odkucia się”;
- zabawa ze znajomymi, dobra atmosfera.
Jak można pomóc hazardziście:
- uświadomienie grającemu, że ma problem;
- przypominanie mu o tym, że nie jest sam, że ma oparcie w rodzinie, znajomych;
- rozmowa o problemie (nigdy kłótnia).
Każdy w dzieciństwie miał styczność z różnego rodzaju grami. Począwszy od najpopularniejszego „Chińczyka” i „Monopolu”, z wiekiem miało się dostęp do coraz bardziej różnorodnych gier, już nie tylko planszowych ale także karcianych. Zazwyczaj „Tatuś” uczył nas pierwszych gier takich jak: „Tysiąc” czy „Makao”, lecz z czasem chcieliśmy się sami nauczyć grać w „Baśkę” czy też już bliższego hazardowi – „Pokera”, ponieważ Tata również w niego grał.
Może się wydawać że gry planszowe nie stwarzają zagrożenia, to prawda, raczej uczą: rywalizacji, zamiłowania do gier oraz chęci bycia najlepszym. Niestety, nie da się jednoznacznie stwierdzić czy dziecko które lubi grać w gry planszowe, może w późniejszym okresie mieć pociąg do innych rodzajów gier.
Aby ustrzec dziecko przed potencjalnym zagrożeniem, spowodowanym przez gry planszowe należy:
- organizować dzieciom czasu w inny sposób (spacery, zabawy na świeżym powietrzu, wspólne czytanie książek);
- kontrolować częstotliwość grania (np. 2 razy w tygodniu);
- ograniczyć dostęp do najbardziej wciągających dziecko gier.
Obserwujmy swoje dziecko, bądzmy na bierząco z jego zainteresowaniami, w ten sposób unikniemy takich problemów.
Uzależnienie – med. stan psychicznej i fizycznej zależności od jakiegoś psychoaktywnego środka chemicznego, przejawiający się przymusem jego przyjmowania w oczekiwaniu na efekty działania tego środka lub dla uniknięcia objawów abstynencyjnych; np. uzależnienia: lekowe, toksykomanie, lekomanie, narkomanie, nikotynizm; niekiedy za uzależnienia uznaje się wszystkie nawykowe zachowania z zatraceniem indywidualnej niezależności (np. uzależnienie od mody, telewizji, komputera).
Gry komputerowe – inform. programy komputerowe, których użytkowanie polega na rozwiązywaniu zadania logicznego (gry komputerowe strategiczne) lub zręcznościowego (gry komputerowe zręcznościowe), służące do celów rozrywkowych, także edukacyjnych (gry komputerowe edukacyjne).
Gra – czynność o ustalonych zasadach, w której udział bierze zwykle kilka osób (rzadziej jedna), w celach rozrywkowych. Od innych rozrywek grę oddziela istnienie ścisłego zbioru zasad gry, od innych skodyfikowanych czynności jej rozrywkowy charakter.
Hazard – wszystkie gry pieniężne, w których o wygranej w mniejszym lub większym stopniu decyduje przypadek.
Rzeczywistość wirtualna – obraz sztucznej rzeczywistości stworzony przy wykorzystaniu technologii informatycznej. Polega na multimedialnym kreowaniu komputerowej wizji przedmiotów, przestrzeni i zdarzeń. Może on reprezentować zarówno elementy świata realnego (symulacje komputerowe), jak i zupełnie fikcyjnego (gry komputerowe).
Gra fabularna (inaczej RPG, często zwana grą wyobraźni) – gra, w której gracze (od jednego do kilku) wcielają się w role fikcyjnych postaci. Cała rozgrywka toczy się w fikcyjnym świecie, istniejącym tylko w wyobraźni grających. Jej celem na ogół jest rozegranie gry według zaplanowanego scenariusza i osiągnięcie umownie określonych lub indywidualnych celów, przy zachowaniu wybranego zestawu reguł, zwanego mechaniką gry.
Problem, którym chcę się zająć dotyczy większości osób w ogóle grających w różnego rodzaju gry. Inspiracją do powstania tego projektu są moje osobiste obserwacje tego problemu. Dobrze jest zacząć je właśnie od siebie. Tak też zrobiłem. Grałem w wiele rodzajów gier, począwszy od gier planszowych, karcianych, poprzez gry fabularne (inaczej RPG) , skończywszy na grach komputerowych oraz sieciowych. Wszystkie rodzaje tych gier opiszę, oraz omówię konsekwencje uzależnienia się od grania w nie. Zwróce także uwagę na profilaktykę działań pomocnych w neutralizowaniu ich złych skutków.
