Gry komputerowe.

Każdy miał kontakt z jakąś grą komputerową, niekoniecznie musiał grać ale chociażby widział na jakiej zasadzie to działa. Istnieją turnieje gier komputerowych, gdzie fani stają w szranki i walczą o tytuł najlepszego. Dla niektórych to nie ma najmniejszego sensu, ale dla fana jakiejś gry byłoby czymś wspaniałym, stanąć na podium takiego turnieju, ze świadomością “jestem najlepszy”. W życiu codziennym spotykamy się z innymi problemami zw.  z grami komputerowymi, mianowicie, kiedy należy przestać grać. Gdy fan gry kupuje płytę z daną grą, nie może doczekać się końca instalacji oraz rozpoczęcia rozgrywki swoją postacią. W tej właśnie chwili świat rzeczywisty przestaje istnieć, gra przenosi nas w wirtualną rzeczywistość, gdzie naszym celem jest przeży,ć lub zdobyć kolejny poziom aby stać  się lepszym. Po kilku godzinach gry, gdy już żołądek upomina się o posiłek, a nasza fizjologia alarmuje o konieczności skorzystania z  toalety, powstaje problem, “musze przestać grać” – tylko kiedy, po kolejnej planszy czy poziomie?  Kiedy znajdę czas na sen? Przestajemy nad tym panować.

Osoba która gra nie ma świadomości, że to może być problem, który wpłynie na całe jej życie. Radość z gry odcina gracza od rzeczywistości tak bardzo, że przestaje liczyć się cokolwiek innego.

Pytanie brzmi -  jak pomóc osobie, która nie ma świadomości, iż problem istnieje. Pomoc należy zawsze rozpocząć od uświadomienia osobie uzależnionej, co złego się z nią dzieje.  Kolejnym etapem, jest próba ograniczenie ilości czasu poświęcanego na grę. Nie powinno robić się tego radykalnie. Należy wspierać daną osobę, aby nie pozostała sama z problemem, bo on powróci ze zdwojoną siłą.

Walka z uzależnieniem od gier kompurerowych jest wyjątkowo trudna, gdyż dostęp do nich jest tak łatwy, że aby przestać, trzeba mieć naprawde silną wole. Trzeba pamiętać że to, co daje nam satysfakcję i pozwala się dobrze bawić, może być także bardzo niebezpieczne. Gry winny być alternatywną zabawą, a nie pryzmatem przez który patrzymy a rzeczywistość.